Tak mi się wydaje, że dzisiejsza notka będzie typu: 'jak bardzo jest źle' i 'jak bardzo już nie chce tego'.
Więc... jest chyba źle, można powiedzieć, że nawet i gorzej. Jest tragicznie. Każdy dzień przynosi mi tyle bólu i cierpienia, że nawet ciężko jest porównać do czasów, kiedy więcej radości gościło w moim życiu. Kurcze, jak ja nie umiem pisać takich form wypowiedzi do was, do nieznajomych, anonimów, którzy pewnie tego nie czytają, albo nawet jak przeczytają, to i tak nie znają tych sytuacji. Niedawno jeszcze było stabilnie, każda chwila wydawała się jakby była perfekcyjnie zaplanowana. Teraz... teraz wszystko się sypie. Nie chodzi tu nawet o poszczególne czynniki szczęścia w życiu tj. miłość, szczęście, szkoła, rodzina, znajomości. Nie, tutaj rozpada się wszystko na raz, każdy element życia odpada od całości. Nie wiem czy nawet znacie to uczucie, kiedy jesteś przekonany, że wszystko dookoła Ci sprzyja, a później wystarczy jedna osoba, która sprawi, że będziesz pragnąć śmierci. Tak, dokładnie dziękuję wszystkim takim osobom, które chcą, a wręcz nawet pragną, abym się stoczyła na dno. Nie, nie uda wam się! Jeszcze jest we mnie trochę siły, która pokaże się za jakiś czas, kiedy wszystkie problemy zostaną rozwiązane, kiedy każda chwila znów będzie cieszyła, kiedy samotność nie będzie bolała, ale naprawiała duszę. Teraz chyba jest najlepszy moment, żeby ograniczyć czas na przyjemności i zająć się tym, czego najbardziej nienawidzę. Oby mi się udało. Nie musicie trzymać kciuków, starczy mi silna wola. Miłego dnia kochani, aczkolwiek nie wiem czy to czytacie.
złudne nadzieje, marzenia, niespełnione plany, niestabilność
